Nieuws uit Polen
31 december 2012

Tabee GPD

Dat was het dan. Ergens in Rijswijk zit een laatste ploegje voor de laatste keer kopij klaar te zetten voor de regiokranten van morgen. Daar zit niets meer van mij tussen: mijn laatste stuk heb ik al voor de kerst ingeleverd, terwijl afgelopen weekeinde (als het goed is) nog een eerder ingeleverde feature is uitgegaan.

Over hoe het komt ga ik niet uitweiden. Eenieder heeft daar een mening over, en de mijne vind ik niet relevanter dan die van ieder ander. Het is een gegeven dat content steeds meer on-demand wordt, en dat is voor kranten moeilijk te behappen.

Emoties heb ik niet echt. Het einde van de GPD heeft op mij minder effect dan voor menig ander, vooral de mensen die op de redactie werkten. Het is vooral jammer voor hen. De meesten zullen goed terecht komen, de vraag naar goede content (on demand of niet) zal denk ik blijven.

De bagage is voor mij minder zwaar. Ik werkte voor de GPD sinds september 2011, dus op zich niet zo lang. Op freelancebasis, dus ik moet hoe dan ook altijd rekening houden met ontslag of een magere periode; een slecht stuk kon betekenen dat ik iets anders moet zoeken.

Daarbij komt dat Polen een relatief nieuwsluw gebied is. Hier geen stukgeschoten straten in Osj (al zijn de wegen hier ook niet best), geen Tanja Nijmeijers of kleinkinderen van Trotski. Hier spelen dingen die nét iets te dichtbij zijn om exotisch te zijn, maar nét iets te ver weg om tante Bep en Ome Jan aan de ontbijttafel te bekoren. Van schaliegas tot de andere kant van de emigratie: Dingen die ook in Nederland spelen, maar hier gespiegeld terugkomen: andersom, ander debat, andere belangen. Daar moet een Polencorrespondent het zoeken.

Ja, het EK heeft een boost opgeleverd, maar door Marco van Basten was men toch ietsiepietsie meer geïnteresseerd in Oekraïne. Niet erg, zelfs niet jammer. Ik doe wat ik doe met veel plezier.

De GPD gaf me de ruimte om die paar kansen die er bestaan te grijpen. Ook buiten Polen. De lat lag er hoog, juist voor de kleine maar arbeidsintensieve stukken. Om een cliché te pakken: het is soms net worsten maken.

Toen ik toevallig in San Francisco was (voor andere opdrachtgevers) overleed Steve Jobs. Het was avond, bijna nacht aldaar, maar een reportage bij het hoofdkwartier van Apple was gewenst.

Natuurlijk liep ik tegen allerlei problemen aan: geen autoverhuur ‘s nachts, dus een repo naar Palo Alto moest wachten tot de volgende ochtend. En natuurlijk kon ik niets, omdat mijn creditcard tegen zijn limiet zat (nee, geen koopziekte, maar de reservering door het hotel was nog niet opgeheven). Gelukkig had ik een collega die me uit de brand hielp. Ter plekke had ik precies 10 minuten om met mensen te spreken en de repo uit te tikken. Dat lukte, alleen het versturen duurde wegens het ontbreken van snel toegankelijk wifi was een probleem. Het was een kort stukje, maar het geeft aan dat de GPD prijs stelt op de moeite die je neemt om een stuk af te leveren. Geen gezeur over dat het in NL al zo laat was, en dat help. Originaliteit wordt gewaardeerd. Daar lag het niet aan.

Soms ging het mis. Na een bezoek van minister Leers aan Warschau had ik een stuk volgens afspraak ingeleverd. Dacht ik, want natuurlijk ging het mis met de mail. Normaal bel ik altijd na, maar deze keer had ik geen nummer naar de avondploeg van dienst. Het ergste: ik had een nieuwe telefoon, en hoewel ik het nummer ooit had doorgegeven, was het niet geregistreerd. Gevolg: pas laat in de avond (toen mijn vrouw toevallig een mail voorbij zag komen en me via SMS attendeerde, ik was niet thuis) kreeg ik door wat er is gebeurd. Het stuk kwam daardoor heel laat op het net te staan, ik ben bang te laat. Dat was direct een nadeel aan het werken met de GPD: incidenteel kregen we knipsels doorgestuurd, maar of je stuk wordt opgepikt weet je eigenlijk nooit.

Stiekem kan ik door blijven gaan met wat ik doe. Als je in een gebied als het mijne zit, ben je als freelancer erop aangewezen meer opdrachtgevers te hebben dan gemiddeld. Het wegvallen van de GPD is voor mij een slok op een borrel, maar het is geen ramp. Bovendien kan ik vanaf het nieuwe jaar aan de slag voor Brutus in Krantenland: De Persdienst van Wegener.

Wat gaat er veranderen? De stijl zal anders zijn. De buitenlanddesk van de GPD was buitengewoon kortaf en soms ronduit nors. Daar stond tegenover dat het niet tegen je werd gehouden als je zelf een keer goed losging. Een goede ruzie bleef nooit dooretteren, en we konden snel aan de slag met wat moest gebeuren. Zonder rancune, gewoon als profs. Geen idee hoe dat bij DPD zal zijn. Ik kan verder alleen maar hopen dat Brutus niet zelf het haasje wordt.

Hoort bij: Uncategorized — Michiel @ 12:55 pm

Comments are closed.